Verrekieker

De Verrekieker, in Drouwenermond.

Een verhaal over een plek in Drenthe. De Verrekieker is een kunst en cultuur podium in een verbouwde koestal. Eigenaren Edgar en Jolanda hebben samen met de vrijwilligers ziel en zaligheid gelegd in deze plek, die zonder overdrijven bezig is legendarisch te worden. Misschien moet je er een keer geweest zijn, om het te begrijpen. De gastvrijheid, de ruige stal, het uitstekende geluid, het aandachtige publiek, de broodjes bij je ontbijt en de vraag hoe je je eitje wilt. Terwijl je de nacht ervoor om 3 uur nog filosoferend aan de bar zat, terwijl Edgar steeds geestdriftiger zijn whiskycollectie liet proeven. Ik heb het afgelopen jaar al aan meer mensen uitgelegd waar Drouwenermond ligt dan over het weer gepraat. Je MOET er zijn geweest. Anders begrijp je het onderstaande verhaal denk ik ook niet. Over dat ene kuiken, dat de wereld in trok en terugkwam, om de wereld te delen, met verhalen, met grote armen, met muziek, met brede schouders. Met liefde. En daarom, schreef ik dit verhaal:

De Verrekieker

Heel lang geleden, stond op deze zelfde plek een grote eikenboom. En in die boom werd een nest gemaakt, de uil van wie het nest was woonde graag in de eikenboom. Er was volop te eten te vinden in de buurt en het uitzicht was er prachtig.

Op een dag legde de uil eieren en ze zorgde er goed voor. Zo kwam het, dat enige tijd later drie kuikens uit hun ei kropen. In het nestje van moeder uil hadden ze het goed. Iedere dag verse vangst, de veren op orde en een verhaaltje voor het slapen toe. Maar één van de kuikens was anders. Waar zijn broertje en zusje braaf uilige dingen deden rondom de grote eik, ging hij steeds verder weg. Nieuwsgierig als hij was, raakte hij steeds buiten bereik van zijn bezorgde moeder. “Niet zo verre, Kieken,” riep ze de hele nacht. “Straks komt de dief.”

Maar dat haalt je de koekoek, luisteren deed het uiltje niet. Steeds verder en verder vloog het uiltje de wereld in. En op een dag was hij weg… De familie bedroefd achterlatend. Op zijn omzwervingen keek het uiltje zijn ogen uit. Zoveel moois dat hij zag, en op een dag zou hij het allemaal gaan vertellen aan zijn moeder, broertje en zusje in de eik.

Maar zijn moeder had wel gelijk gekregen, soms zag hij de dief. Moest hij vliegen voor zijn leven. Hij trotseerde storm en tegenslag, moest soms een veertje laten. Maar altijd kreeg hij de wind er weer onder. En op zijn laatste vleugelslag vloog hij terug naar huis. Waar zijn moeder, broertje en zusje nooit waren opgehouden te roepen. Iedere nacht riepen ze hem, het verre Kieken. En eenmaal thuis was het weerzien gelukkig. Allemaal genoten ze, van de verhalen van het verre Kieken. En ze werden allemaal een beetje Verrekiekers.

 

Op zaterdag 26-05-2018 sta ik samen met de JHNNMN weer op dit fantastische podium, dit keer een besloten avond. De volgende keer zie ik je daar!

Verrekieker

You may also like...

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.