Dyslexie schuld van falende overheid?

Dyslexie heeft geen behoefte aan een schuldvraag. Dyslexie heeft aandacht nodig.

Grote koppen in de Nederlandse Pers: Dyslexie is de schuld van slecht onderwijs.  En onmiddellijk was de verontwaardiging groot. Terecht natuurlijk, hoewel. Slecht onderwijs is debet aan veel ellende.

Maar laten we even uitgaan van normaal onderwijs, basisscholen die hun best doen. Vechtend tegen de bierkaai van bureaucratie en met een steeds kritischer wordende ouderschaar. Of het tegenovergestelde, ouders die ervan uitgaan dat de school de kinderen wel zo’n beetje zal opvoeden. Slecht onderwijs is de schuld van een falende overheid.

Nee, het zijn niet de kinderen die de schuld moeten krijgen van dyslexie. Helemaal niemand moet de schuld krijgen van dyslexie. Er is geen schuld. Er zijn wel slachtoffers. Kinderen die anderhalf jaar op een behandeling moeten wachten, eerst dikke onvoldoendes moeten scoren, voordat er onderzoek gedaan mag worden. Voordat er geld beschikbaar is om deze kinderen te helpen.

Passend onderwijs betekent vooral passend voor de middenmoot. Passend voor de kinderen die binnen de lijntjes kleuren. Want wie massaal inkoopt, is goedkoper uit. Het is niet verbazingwekkend dat de kinderen die overal goed gedijen dat ook doen in dit klimaat. Maar hoe moet het dan met de kinderen die een bepaalde voedingsbodem nodig hebben om tot bloei te komen? Is er geen plaats voor deze kinderen?

Kleine scholen worden gesloten, speciaal onderwijs wordt zo goed als afgeschaft. Het aantal thuiszitters was nog nooit zo groot. Schoolleiders zitten met de handen in het haar en de ouders nog meer.  In het schooljaar 2015-2016 zaten zo’n 4200 kinderen drie maanden of langer thuis. En wat zegt de Staatssecretaris van onderwijs Dekker daarover? Dat dit probleem in 2020 opgelost zou kunnen zijn. Stapsgewijs.

Wat moeten onze kinderen in de tussentijd? Voor de huidige generatie thuiszitters komt de hulp te laat. Op 22 december vorig jaar stelde Kamerlid Klein de vraag hierboven. Met het ontluisterende antwoord dat 0 thuiszitters in 2020 al behoorlijk ambitieus zou zijn.

Het gaat mis, het gaat ontzettend mis. Dat is niet de schuld van de dyslectische kinderen. Niet de schuld van de scholen. Het is de schuld van een falende overheid, die door regulering van bovenaf probeert een eenheidsworst af te dwingen op onze scholen. Waarom? Om geld te besparen. Met welke uitkomst? Dat er voor onze unieke kinderen straks geen plaats meer is in de zogenaamde participatie samenleving.

Ik hoop dat Kamerlid Klein doorgaat met zijn strijd. Met de Vrijzinnige Partij in het nieuwe kabinet kan blijven strijden voor bijzonder onderwijs, voor onze bijzondere kinderen. Zodat iedereen weer zijn eigen keuzes kan maken, en zijn eigen verantwoordelijkheid kan nemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.