Een dichtbundel uitgeven

Gisteren werd per ongeluk een oud bericht van deze website gedeeld op social media. Over de voltooiing van mijn eerste dichtbundel. Dank voor de enthousiaste reacties! Maar uhm, dat bericht is uit 2014. De bundel is ruimschoots uitverkocht en beter nog: de tweede is in de maak!

Omdat ik het nu eenmaal leuk vind om dingen voor het eerst te doen besloot ik het maken van de tweede dichtbundel anders aan te pakken. Om te beginnen moest ik daarvoor alle gedichten verzamelen. Ze bevonden zich ergens op mijn laptop, of zelfs alleen maar op de website. Dingen maken is één ding. Ervoor zorgen dat de dingen zich daarna op een logische plek terug laten vinden is iets heel anders. Dingen dus.

Noeste handarbeid. Verzamelen, typen. Met een index. En ook meteen maar een digitale back-up gemaakt, én een hard-copy. 100 gedichten om zelf doorheen te bladeren, in een gouden map. Nou, dat doet een mens wel wat hoor. En ook superhandig om te gebruiken als ik met JHNNMN op het podium sta. Al werd mijn georganiseerde staat niet heel ‘Rock & Roll’ gevonden. Nou, sorry hoor, voor het schenden van de Rock & Roll regels.

En dan, wat dan? Dichtbundel uitgeven in eigen beheer? Leuren bij de uitgeverijen? Wachten op een wonder? Ik besloot om eerst het manuscript, want dat is het inmiddels wel, naar een aantal uitgeverijen te sturen. Ze beloven niks, behalve dat het lang kan duren voor je antwoord krijgt. Een maand of drie, vier. En als je geen antwoord krijgt, dan mag je aannemen dat je een leuke hobby hebt, but don’t quit the dayjob!

En streng dat ze zijn! De gerenommeerde uitgeverijen. Je mag alleen mailen, of je mag alleen per post. Je moet zo en zo in de onderwerp regel zetten. Je mag niet meer dan zoveel pagina’s. Je moet VANALLES! Dus op een superdaadkrachtige dag ben ik ervoor gaan zitten, en deed ik wat ze wilden. Daarna voelde ik me een beetje vies.

Als ik uitga van de maximale vier maanden, dan liggen er in september minstens vier aanbiedingen op de deurmat. Of uitnodigingen. Haha. Ja, of niet. En in het laatste geval, dan geef ik de bundel in eigen beheer uit. Maar soms moet je toch eens iets proberen, nietwaar? Kunnen leven van de poëzie is niet mijn ambitie. Ik zie dat ook op geen enkele manier haalbaar zijn. En voor je het weet zit je in talloze televisie spelletjes super grappig te doen. Want kunst alleen, daar komen de mensen niet voor.

Wat niet wegneemt dat ik wel écht mijn baan heb opgezegd. Maar niet om mijn leven aan de schone kunsten te wijden. Nee joh. Omdat ik een andere baan vond. Beter, leuker, interessanter, nieuwer. Met wat minder harde techniek, en meer data. Veel meer data. Big Data en auto’s. Neem maar van mij aan dat ik daar heel blij van word!

Allemaal goed nieuws dus, en het beste nieuws is dat er naast de nieuwe baan nog tijd is. Voor de schone kunsten. En Rock & Roll!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.