Een nieuwe voet

Ja, dat heb ik. Een nieuwe voet. De linker om precies te zijn en nu nog even flink ingepakt, maar in de OK kreeg ik gelukkig al een sneak preview. Over twee weken mag het spalkgips eraf en dan is het nog even hobbelen met loopgips. Maar dan is ‘ie ook echt af. En dan heb ik een hele mooie linkervoet. Die had ik nog nooit, moet u weten. Ik zal vertellen hoe dat komt.

De vrouwen in mijn familie zijn gezegend met hallux valgus. Ik kan het uitleggen, maar kijk maar even naar de foto. 

Dat hoort zo niet, dat bot waar de grote teen aan zit. Dat wist ik ook wel, maar de foto vond ik toch vrij confronterend. Het was niet altijd zo erg, het is steeds erger geworden. En aangezien ophouden nu eenmaal niet mijn beste karaktereigenschap is ben ik ermee blijven lopen tot het echt niet meer kon. Echt niet. Met een enorme blaar, en schoenen in twee maten te groot. Want schoenen in mijn eigen maat kon ik al lang niet meer aan. Te smal. Uiteindelijk kon ik helemaal geen schoenen meer aan, en liep ik in maart op teenslippers. En daarna op oude vrouwen slofjes.

Hoe kom ik daaraan? Aangeboren, erfelijk bepaald. Jammer joh, en daar komt nog bij dat ik behoorlijk hypermobiel ben. Super lenig dus, maar niet altijd op een leuke manier. Eerder kreeg ik om dezelfde reden al een nieuwe kruisband, dat verhaal staat HIER.

Mijn banden en pezen (waarmee de botten aan de spieren vastzitten) zijn net elastiek, waar dat bij andere mensen touw is. En wat elastiek doet: heel lang alle kanten op rekken, tot de rek eruit is. In mijn voeten was de rek eruit. Het bot dat nu zo naar buiten staat vertrok gewoon. De rek was eruit, en daar ging het. In mijn rechtervoet ook trouwens, maar omdat daar niet zo’n enorme blaar op zat, was als eerste mijn linkervoet aan de beurt.

Afgelopen donderdag ben ik geopereerd. Een osteotomie, chevron operatie. In goed Nederlands betekent dat dat er gezaagd is, en dat er bot weggehaald is. En er zit een mooie schroef in. Die schroef zag ik op de röntgen, de rest van de voet kwam mij bijzonder elegant voor. Dat vond ik ook van de voet die dokter van Hal even boven het operatiekleed uit tilde, op mijn verzoek. Een wat rimpelig voetje, met een flinke ritssluiting aan de rechterkant, maar wat smal! Mijn nieuwe voet! Nog nooit eerder had ik normale voeten, en nu heb ik er alvast één. De rechtervoet is aan de beurt als deze helemaal is opgeknapt, al met al duurt dat nog wel even. Ik loop nu met krukken en omhoog houden is het advies. Tegen zwellingen, en ook omdat het gewoon echt pijn doet, als de voet te lang naar beneden is. De hoeveelheid pijnstillers die is voorgeschreven is flink, de maagbeschermer kan het net niet bolwerken. Maar het gaat vandaag al beter dan gisteren. En morgen beter dan vandaag. Ik heb mijn laptop opengeklapt en ik zit dit met plezier te schrijven. Straks ga ik een rondje oefenen met de rolstoel en verder geniet ik van de rust. Jawel, dat kan. Ik ben zo blij als een kind dat ik eindelijk geopereerd ben, kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik er zo lang mee heb gewacht. Maar aan de andere kant, doorgaan is ook een kunst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.