Maandagochtend, de eerste van een maand vrij.

Wat is dit toch heerlijk zeg!

 

Maandagochtend, koffie 2. Achter mijn eigen laptop. Kinderen op school en ik hoef de deur niet uit, behalve om ze op te halen. En mijn eigen koffie is toch het lekkerst, daar kan geen fancy zelfmalende machine tegenop.

Wat ik thuis doe? Niks, zou ik zeggen. Teveel, zeggen andere mensen. Maar altijd te weinig, want er zijn meer plannen dan tijd. Ik ben een maand vrij, dat is wat hè. De hele maand oktober hoef ik in feite niks anders te doen dan wachten tot het 1 november wordt, want dan begint mijn nieuwe baan. En de oude baan liep vorige week af.

Ik heb geen WW.

Dus ik hoef niet te solliciteren of te doen alsof. Zo vindt het UWV een online training doen gericht op werk ook een sollicitatie activiteit. En: het voeren van een netwerkgesprek. Ik zou bijna gaan vragen of ik het bonnetje van de koffie die ik dronk tijdens het netwerkgesprek kan declareren, bij het UWV. Maar! Niks van dat al. Ik kreeg een opzegvergoedinkje mee van mijn vorige werk. En dat bedruipt oktober deels. Deels ja, want de belastingdienst is nogal happig op opzegvergoedingen en vrat er de helft van op.

“Maar Inge, je was toch maar pas begonnen op je nieuwe werk?” Dat klopt ja. “En dan ga je nu al weg?” Dat klopt ook. “Maar waarom dan?” Nou kijk, ik zal proberen het voorzichtig uit te leggen. Ik hou van hard werken, van resultaten halen met zijn allen. Van diepgang, van gesprekken die voorbij haren, schoenen en kleding gaan. Van moeilijk werk, van complexe puzzels. Van het onmogelijke mogelijk maken. Daarvoor is behoorlijk wat eigenwijsheid en een hard hoofd nodig. Met al die eigenwijsheid en dat harde hoofd hoefde ik niet zoveel te doen op mijn werk. Bijna niks eigenlijk, voor mijn gevoel. En nu blijkt dat ik daar slecht tegen kan, of helemaal niet zelfs. Mensen (inclusief de directeur) die zeiden: “Ja maar, dat is toch lekker, rustig aan doen en gewoon je geld opstrijken.”

NEE. DAT. IS. HET. NIET.

Ik word er gek van.

Zo. Zo zit dat dus. En gelukkig was er nog een niet helemaal uitgebluste flirtation bij een bedrijf waar ik al heel lang voor wilde werken. Ik mocht nog eens komen praten, dat voelde als thuiskomen en de rest staat hierboven eigenlijk al. 1 november is de grote dag. En op 5 november ga ik een week op training, dat lijkt me alvast een fijne uitdaging.

Dat klinkt simpel hè. Easy peasy. Je gaat iets anders doen, het bevalt je niet, je gaat weer iets anders doen. Maar zo simpel is het niet, qua binnenwerk. Wie me na staat die weet dat wel. Hartjes voor jullie en als ik soms niet terugbel dan ligt dat niet aan jou. Ken je dat, dat je van die super self absorbed periodes hebt? Dat je jezelf steeds hoort praten, over jezelf, en je eigen gedoe? En dat je er zo zat van wordt? Van jezelf? Dat je dus even niet met mensen afspreekt en niet belt omdat je jezelf niet de hele tijd wil horen praten? Zelfs als je je voorneemt naar de ander te luisteren, en de ander te laten praten, dat je dan toch weer zelf met het gesprek aan de haal gaat. Omdat het allemaal zo verschrikkelijk hoog zit, dat iedere opening een goeie opening is om de bagger er weer uit te laten komen. Nou, dat dus.

Het is niet simpel.

Het was geen makkelijke beslissing. En ik heb nu een maand de tijd om de stoom ook eens echt af te blazen. De ventielen opnieuw af te stellen en de pakkingen te controleren. Om te beginnen ga ik vrijdag en zaterdag naar de basiscursus Verbindende Communicatie van Helmie Willems. Dat wil ik al heel lang en nu heb ik er tijd voor. Ik heb er superveel zin in, als je er meer over wilt weten dan klik je op de link hierboven. Verder ga ik eens wat mensen terugbellen en opzoeken. En dingen maken. Wat gaten in de muur boren. De tuin doen. De zeefdrukmachine eindelijk uitpakken. En natuurlijk volle bak aan de gang met de theater/kleinkunst cursus van Hester Macrander. Misschien dat ik nog een cursus thuisknippen erbij ga doen (voor het haar, van de kinderen). Even kijken waar dat kan. Oh ja, en wandelen, veel wandelen. Mijn kledingkast nu eens herinrichten. Mijn huis op orde maken. Ervoor zorgen dat ik dit jaar gewoon relaxed op tijd klaar ben met de Sinterklaascadeaus. Uh, en verder, ja gewoon nog veel schrijven. En een paar bergen werk verzetten voor mijn nieuwe project: een straatartiesten Festival in Tiel. De website is al in de lucht maar nog wel erg in ontwikkeling, klik hier maar. Verder ga ik nog proberen zoveel mogelijk optredens te regelen voor de JHNNMN en mijzelve. Daarnaast ga ik veel lekker koken en leuke dingen doen met de kinderen.

En niks doen. Dat ga ik ook.

Ik heb wel even gevraagd hoor, wat dat dan precies is. Niks doen. Het werd me aangeraden, om dat ook eens te proberen. Het is bijvoorbeeld: op de bank liggen en een serie kijken. Ok, ik ben niet zo’n serie kijker. Ik heb net mijn eerste Netflix serie afgerond. En die serie was dan al drie jaar oud, kun je nagaan. Ik vind het eng, niks doen. Dus misschien moet ik het op mijn to do list zetten. Dan is het niet zo niks, maar gewoon iets dat ik kan afstrepen als ik het gedaan heb. Dat geeft dan toch een voldaner gevoel.

Nou, dan denk ik dat we rond zijn. Goed begin van de maandagochtend. Ik ga dit publiceren, spammen op social media en daarna zet ik een fijn muziekje op. En ga ik beeldhouwen. Had ik dat al gezegd? Dat ik ook ga beeldhouwen?

Fijne maandag!

 

Eén reactie

  1. Pingback: Niks doen. Doe het lekker zelf. - Inge schrijft

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.