equalizer

Over hoe iets bijzonder wordt, poëzie naar de maan.

Een stukje over hoe iets bijzonder wordt. En misschien hoef je er niet eens in te geloven, als je het maar blijft doen.

Afgelopen maandag was ik te gast bij Dichtwerk in Amersfoort. In een fantastisch pand, ingeklemd tussen nieuwbouw en andere treurigheid, zetelt de organisatie van Nieuwe Erven. Op het oudste erf in de wijde omtrek. Hoe ironisch. Ik ging er voordragen. Op een maandag. Misschien niet de beste dag voor de poëzie. Want gewoon een werkdag ook. En toen ik van mijn werk wegreed, richting Amersfoort in plaats van naar huis vroeg ik me af waarom. Waarom moest ik zo nodig voor gaan dragen, na een dag werken, en niet gewoon naar huis? Naar mijn gezin. Om het goede voorbeeld te geven, dat je je hart moet volgen? Maar mijn hart was meer thuis bij de kinderen en mijn lief, dan bij welk podium dan ook.

Bij Ikea Amersfoort maakte ik gebruik van de gratis wifi, het goedkope eten en de volstrekte  anonimiteit. Ik moest nog een en ander regelen voor het Straatvermaak Festival, zie ook: www.straatvermaakfestival.nl en eerlijk is eerlijk, daar was ik thuis waarschijnlijk niet aan toe gekomen. Opgelucht dat dat rond was, ging ik de gedichten uitzoeken die ik die avond voor wilde dragen. Speciaal voor dat doel, en omdat ik niks van buiten leer, heb ik een goudkleurige map met alle gedichten erin. Een inhoudsopgave, alles. Superhandig en een mate van organisatie die ik maar zelden bereik. Bladerend door de map kreeg ik er zin in. Ik was er nou toch, dus op naar Nieuwe Erven! Jeej, go poëzie!

En het was er fijn, hartelijke mensen, fijne voordrachten. Geen hoogdravend geneuzel, maar echte woorden van echte mensen. Daar hou ik van. Iedere keer als ik opkeek van mijn papieren en de zaal in keek zag ik mensen luisteren en gewoon vriendelijk kijken. Fijn is dat! Wat ik niet wist, was dat die avond het radioprogramma De Staat van Stasse opnames zou maken bij Nieuwe Erven. Ze kwamen er boodschappen doen. Hoe dat dan? Het zit zo: er is een band die hun nieuwe CD wil lanceren, maar dan echt. Met een raket naar de maan. Dit werd opgepikt door het radioprogramma en ze besloten er een programma omheen te maken. Daarvoor waren ze op zoek naar boodschappen die ze mee kunnen sturen naar de maan. Zoals de interviewster zei: dichters hebben een boodschap. Ah kee. En of ik een boodschap had? Uh, zoveel… Ik moest kiezen! Ik zou in de radio uitzending komen, live! Ik moest kiezen! Aah….

En wat me te binnen schoot, was de boodschap van mijn moeder. Noem het een goede raad, een levensles, wat je wil. Voor mij was het een belofte die ik aan mijn moeder deed en die, nu ze er niet meer is, een van mijn kernwaarden is. Een belofte waar ik naar wil leven, en als dat lukt, eentje die me met grote dankbaarheid vervult. Het interview ging beginnen, ik kuchte nog wat buiten de uitzending om en de interviewster stelde vragen. En toen ze vroeg: heb jij een boodschap die je mee zou willen sturen naar de maan? Zei ik:

Blijf doen wat je graag doet, zorg dat je er goed in wordt, heb er plezier in. En op een dag wordt het bijzonder.

Ja mam, ik zei het! En ik deed het tegelijkertijd! Na al die jaren van schrijven, stukjes die niemand mocht lezen. Teksten waar ik me voor schaamde. Na al het oefenen, na de eerste keer iets laten lezen. De eerste keer op een podium. Na nog veel meer schrijven. Na een dichtbundel uitgegeven te hebben. Ik realiseerde me hoe bijzonder het was, om daar te zitten. Om geïnterviewd te worden. Om de woorden van mijn moeder uit te kunnen spreken, die straks in de ruimte afgespeeld worden. Vandaag is de dag! Vandaag is het bijzonder! Ik ben blijven doen wat ik graag doe, ik heb mezelf door de jaren heen beter zien worden, ik heb er plezier in. Mama, het is gelukt!

En dat vervult me met grote vreugde en dankbaarheid. Nu ik dit zit te schrijven schiet ik weer vol. Net als afgelopen maandag, in de auto terug naar huis. Naar mijn gezin. En ik bedacht, dat dat ook is wat het is. Ik kan niet op twee plekken tegelijk zijn, opvoeden is niet alleen altijd aanwezig zijn, maar ook een voorbeeld zijn. Ik hoop dat het voorbeeld dat ik wil zijn een beetje opweegt tegen mijn afwezigheid. Misschien moet ik niet zo streng zijn voor mezelf, het was maar één avond. Ik kan niet altijd alles perfect doen, en dat vind ik vervelend. Opvoeden kun je trouwens nooit perfect doen. Maar een paar boodschappen aan je kinderen meegeven, laten we hopen dat dat lukt. Zodat ze niet met lege handen de toekomst in hoeven.

 

Het radioprogramma is hier terug te luisteren: https://www.nporadio2.nl/destaatvanstasse/gemist/uitzending/250224/19-03-2018 Op ongeveer 1.07u hoor je mij.

Dit is de website van de band die hun album gaat lanceren: http://www.thehubschrauber.com/

En hier staat meer informatie over het hele project: https://www.nporadio2.nl/destaatvanstasse/nieuws/22488/de-staat-van-stasse-op-missie-naar-de-maan

Er staat wel dat het de 23e wordt opgenomen, maar die avond was er volgens mij geen uitzending. Ik denk dat dat de 19e moet zijn.

Update: de raket is gelanceerd, volgens mij zit mijn tekst er niet bij. Maar het was mooi fantaseren in ieder geval. Wat er wel bij zit kun je hier beluisteren: https://www.nporadio2.nl/destaatvanstasse/nieuws/22938/luister-hier-naar-onze-flessenpost-aan-de-maan

 

You may also like...

3 Comments

  1. Gaat de tekst gesproken mee naar de maan of ook op papier?
    Kan het mooi op papier zetten voor je.

    En ja ook ik geloof er in als je datgene doet waar je goed in bent word het altijd bijzonder, net zoals mama was en nog steeds is voor mij.

    Succes zusje

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.