Sneldichten

Sneldichten in het Theater

Inge schrijft! En hoe. Mijn tafeltje was non-stop bezet, ik hoorde de mooiste verhalen. Poëzie leeft in Hardenberg, die conclusie kan ik trekken na een fantastische middag sneldichten.

In de week van de Poëzie viel dit jaar ook het Nationaal Theaterweekend. En het thema van de week van de Poëzie was: theater. Dan kan het bijna niet anders of deze twee komen bij elkaar. Zo kwam ik op uitnodiging van de bibliotheek Hardenberg in Theater de Voorveghter, om te sneldichten. Om snel te dichten? Ja, ook.

Waar??

Inderdaad, Tiel en Hardenberg liggen niet bepaald naast elkaar. Maar wat kom ik graag in Overijssel! Ik vind het er mooi, de mensen zijn hartelijk. Dus, helemaal geen bezwaar om op zaterdagochtend in de auto te stappen voor een rit van bijna twee uur.  En, niet onbelangrijk, ik mocht iets gaan doen wat ik heel erg graag doe! Namelijk uit de losse pols gedichten maken voor de mensen die bij me aanschuiven. En dit keer voor het eerst met mijn prachtige Remington Remette.

Hierboven schreef ik: de mensen zijn hartelijk. Ze zijn meer dan hartelijk. Nog voordat ik goed en wel binnen was werden we begroet, mensen wisten wat ik kwam doen. Iedereen in het theater was zo ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Wat geweldig. Ik zou alleen al voor het theater bijna in Hardenberg gaan wonen. Broodjes, koffie, thee. Vrijkaartjes voor de kindervoorstelling, er kwam geen eind aan de gastvrijheid.

Aan het werk!

En toen en toen? Toen pakte ik de typemachine uit, zette de mooie papiertjes klaar en kwamen er mensen naar mijn tafeltje. Wat er dan gebeurt is magisch. Een (of twee) onbekende komt naast me zitten, ik vraag: waar heb je een gedicht voor nodig? En binnen 30 seconden praten we over wat écht belangrijk is. Over wat mensen raakt. Blij of verdrietig maakt. Grootste angsten en liefste wensen hoorde ik voorbij komen. En ik word daar zó gelukkig van. Ik ben geen koetjes en kalfjes mens, ik wil weten wat van binnen zit. Ik luister, ik stel vragen. Met het opschrijven van de steekwoorden vormt zich een idee. Even een kladje maken, zeg ik dan.

Voor de gelegenheid had ik verschillende soorten papier bij me, met eigen ontwerp. Iedereen kon zelf een papiertje kiezen om het gedicht op te laten typen. Ondertussen schreef ik de kladversie. Na het typen, kwam het spannendste moment bij ieder gedicht. Het gedicht wordt gelezen. Hoe kijkt de persoon? Wat is de reactie? Wat er dan gebeurt is niet eens te omschrijven. Als je een paar minuten na de eerste kennismaking wordt aangekeken door een mens die zich gehoord weet. Als iemand zegt: je hebt precies verwoord wat ik voel. Ik krijg nog kippenvel nu ik het opschrijf. Het is een fantastisch en overweldigend cadeau om dit mee te maken. Ik kan mijn gevoel alleen maar uitdrukken als dankbaarheid.

Dank!

Een aantal van de gedichten die ik die dag maakte staan nu ook HIER. Met wat nabewerking, want natuurlijk is alles voor verbetering vatbaar. Behalve die middag in Hardenberg. Die absoluut perfecte fantastische middag! Dankjewel.

 

 

You may also like...

1 Comment

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.