Sneldichten

Sneldichten, magische poëzie.

Een telefoontje

Afgelopen week werd ik onder werktijd gebeld. Het werd een telefoontje dat mijn dag maakte, mijn week maakte en duidelijk maakte dat magie bestaat. Het was de moeder van Branco, voor wie ik op Bookstoreday dit jaar een gedichtje maakte. Ik mocht daar sneldichten en dat is absoluut een van de allerleukste dichtersdingen die ik doe. Branco was in de boekwinkel met zijn moeder, het boek over FC Barcelona zou hij niet gaan krijgen. Dat zijn moeder wel nog even rond wilde kijken voor boeken die ze zelf leuk vond, was in zijn ogen su-per oneerlijk. En dat is het ook! Het mokkende jongetje hing in een stoel. Of ik een gedicht voor hem mocht schrijven, vroeg ik. En ja, dat mocht. Samen schreven we een grappig en een beetje venijnig gedicht over winkelende moeders en wat een verschrikking dat is voor jongens van 9. Zijn humeur klaarde op, met als kers op de taart dat zijn nieuwsgierige moeder graag het gedicht wilde lezen en Branco dat niet toestond. Had hij ook lekker wat voor zichzelf!

En deze week belde zijn moeder, bijna vier maanden later. Omdat Opa bijna jarig is. En omdat Branco hem graag een gedicht cadeau wil geven. Of dat kon? Ja natuurlijk! Ik voelde me zo vereerd, ik had nauwelijks nog het idee dat mijn voeten de grond raakten. Of dat ook snel kon? Jazeker! Sneldichten duurt niet zo lang. En wat dat zou moeten kosten. Uh… daar had ik geen antwoord op. Wat kost een gedicht? Wat is het waard? Als ik er €5,- voor vraag, hoeveel tijd moet ik er dan in steken? Of €10,-? €17,50? Geen idee. En deze vraag kwam op een uitstekend moment. De dag ervoor had ik namelijk na lang twijfelen de stekker uit mijn ZZP-schap getrokken en mijn inschrijving bij de Kamer van Koophandel beëindigd.

Geld geld geld

Geld verdienen met schrijven (en andere scheppende kunsten, zoals de inschrijving luidde) is natuurlijk hartstikke leuk. Maar niet makkelijk. Er gaat verschrikkelijk veel tijd zitten in zoeken naar opdrachten, afspraken met opdrachtgevers, opdrachtgevers die je hoopvol stemmen en vervolgens niks meer van zich laten horen. En last but not least, al was dat vooral in het begin, opdrachtgevers die eigenlijk alleen maar in je broekje willen. Daar komt de grote gruwel van de administratie nog bij, het bewaren van bonnetjes, aangifte van omzetbelasting (op het laatste moment op zoek naar inloggegevens van de belastingdienst en dat vier keer per jaar). Ik ben daar gewoon niet zo goed in. Of jawel, ik kan dat allemaal wel. Maar ik vind het niet leuk. Wat gebeurde er, ik ging steeds minder schrijven. Sterker nog, ik heb het afgelopen jaar bijna niks geschreven. Behalve dan met sneldichten.

Dus ja, wat moet dat kosten? Ik wil er geen prijs meer aan hangen. De prijs die ik zelf betaalde voor een schrijverschap dat geld oplevert is mij te hoog. Niet alles valt in geld uit te drukken en zodra je dat wel probeert slaat de inflatie toe. En ik dacht, weet je wat, een gift aan de Hersenstichting, kijk zelf maar hoeveel, kijk zelf maar of je het uiteindelijk ook echt doet, maar dat is wat ik ervoor vraag. Het is de enige stichting waar ik donateur van ben, om verschillende redenen. Maar de belangrijkste reden is: over de hersenen weten we eigenlijk nog steeds bijna niks. Als er iets krak zegt in je hoofd, dan zijn je kansen minimaal. Als je hart het op een bepaald punt begeeft is er nog vanalles mogelijk. In die verhouding bedoel ik dat.

’s Avonds belde ik de moeder van Branco terug. Om even te horen wat precies de wensen waren. Moeder vertelde dat Opa, haar vader, erg ziek is. Hij heeft een hersentumor die niet meer te behandelen is. Ik moest even slikken. En op 5 augustus is hij jarig, 74 kaarsjes op de taart. Ik vond dat moeilijk om te horen, maar het maakte me ook vastberaden om iets moois voor deze mensen te doen. Want dat is wat poëzie doet. Het is het bloemetje dat overal groeit, ongeacht hoe hoog de berg ellende is. Er zijn altijd woorden die schoonheid vinden in het lijden. En dat noem ik troost. Ik zou een fantastisch gedicht gaan maken voor Branco, zodat hij zijn Opa een fantastisch cadeau kon geven op een prachtige dag.

Ik noemde mijn prijs, en het werd even stil. En daarna waren we allebei blij. Een donatie aan de Hersenstichting was voor ons allebei even waardevol en in overeenstemming met de waarde van een gedicht. Ik vroeg of ik misschien ook langs mocht komen, zodat Branco en ik sámen een gedicht konden maken. En dat kon. En ja, dan gaat er van alles rond in mijn hoofd. Over hoe ik het nog specialer kan maken. Wat er allemaal nog meer mogelijk is. Omdat ik het zo’n supercool idee vond. Omdat ik me bijzonder vereerd voelde. En omdat ik iets terug wilde doen.

Op pad

Aldus, ging ik naar hun huis, met typemachine, een heleboel mooi papier, stiften en lijm. Ik dacht in de geest van “Taarten van Babel” dat Branco zou vertellen en tekenen en dat ik dan het gedicht maakte. Vervolgens mocht hij het typen en opplakken en nog verder versieren. Zodat het een moment zou worden, iets feestelijks, iets om aan terug te denken. Ik wilde namelijk ook iets terugdoen voor de poëzie. En als er een kleine kans in zat, dat deze kleine voetballer geraakt zou worden door de poëzie, dan wilde ik die kans op alle mogelijke manieren benutten.

En ik denk dat het gelukt is. Een stralende jongen zat achter mijn typemachine, geconcentreerd en blij. Hij heeft zo vaak gezegd hoe cool hij het vond. En hij vroeg aan mij, “vind jij het ook leuk?” Ik vond het fantastisch en we straalden samen. Het is prachtig geworden, Branco en zijn moeder zijn er heel blij mee. Ik denk dat Opa dat ook zal zijn. Ik beloofde Branco dat hij me altijd mag bellen, als hij nog eens een gedichtje nodig heeft. Want gedichten zijn overal goed voor.

Ik kreeg nog een cadeautje voor ik ging.. terwijl de hele avond voor mij al een enorm cadeau was. Vervuld van dankbaarheid stapte ik in de auto. Rotonde na rotonde probeerde ik de tranen weg te knipperen. Opa gaat dood. Ik heb geprobeerd alvast wat vooruitgeschoven troost te maken. Voor Opa en voor Branco. Met poëzie, en dat vind ik magisch.

Sneldichten
Gedicht voor Opa.

 

You may also like...

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.