Sneldichten voor de opa

Rustig aan Opa!

Het was druk in het theater van Hardenberg,  bij iedere rondleiding hoorde ik theaterdirecteur Jan Maarten mijn “waren” aanprijzen. En na iedere rondleiding kwamen er mensen naar mijn tafeltje, die graag een gedicht wilden laten maken.

Zo kwam een meneer bij me zitten, maar ik was nog even bezig. En daarna nog even. Toen kwamen er mensen terug die eerder al aan de beurt waren, maar het wachten ergens anders deden. De meneer bleef geduldig zitten. Er hoorden twee kleinkinderen bij hem, en een dochter. Deze moeder wilde graag gedichten over haar kinderen, de jongen die kok wil worden en het meisje dat zo goed haar best doet op school maar misschien wat weinig hobby’s heeft. De meneer was daar voor zijn kleinkinderen, zelf hoefde hij geen gedicht hoor. Zijn dochter vertelde me over Opa. Dat hij na zijn pensionering nog altijd twee dagen per week werkte als arts. Daarnaast graag met de kleinkinderen op pad ging en altijd leuke uitstapjes kon verzinnen. Een trotse dochter zat naast mij.

Opa was inmiddels met de kleinkinderen bij de goochelvoorstelling gaan kijken, ik had de steekwoorden voor hun gedichten op het stapeltje ‘bestellingen’ gelegd. Maar de dochter was ook bezorgd, opa zou eens wat meer rust moeten nemen. Nou… lieve dochter. Ik heb opa gezien. En de vlammetjes in zijn ogen ook. Ik denk niet dat opa het binnenkort rustig aan gaat doet.

Ik maakte gedichten voor de kleinzoon kok en de ijverige kleindochter. En stiekem ook eentje voor de dochter van opa, de moeder van de kleinkinderen natuurlijk. En tot slot, heel stiekem, eentje voor opa. Voor de man die zo geduldig had zitten wachten, tot er voor zijn kleinkinderen een gedicht geschreven zou worden.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.